تا زمانی که نفس هست   تا که جون نرفته از دست   

تو رو تنها نمی زارم

مرغي به باغ رفت و يكي ميوه كند و خورد

                                                           غلتيد چون كبوتر با باز، كرده جنگ

   مانند بال خويش، مرا نيز بال و چنگ

                                                        صياد روزگار، به من عرصه كرد تنگ

    از خون پر تو نيز بدينسان كنند رنگ

                                                        بر بام گر شوي، كندت سنگ فتنه لنگ  

ستاره ديده فــــربست و آرمــيد بيـــا

 شراب نور به رگهای شب دميد و بيا

                                                 نظر یادت نره